STANDARD RASY

GALGO ESPANOL

I.Wstęp

Jest to nazwa tradycyjnego psa łownego zwanego Chartem Hiszpańskim.

Antyczna nazwa „canis gallicus” (celtycki pies) ma zastosowanie także w przypadku Galgo Espanol, bowiem Hiszpanie mianem galgo określają wszystkie charty. Nazywanie rasy skrótem galgo może zatem dotyczyć:  Greyhounda, Sloughi czy Azawakh`a i dlatego mówiąc o Charcie Hiszpańskim należy używać pełnej nazwy Galgo Espanol.Przez to uściślenie nazwy rasy jest już zasygnalizowane jej pochodzenie. Tak jak Angielski Greyhound czy Szkocki Deerhound został przywieziony przez Celtów p.n.e i w początku n.e na określony teren. Jak wtedy wyglądał – trudno uściślić bo znajdujemy tylko opis mówiących o celtyckich psach w tekstach łacińskich. Wspomniany jest szybki i elegancki, szorstkowłosy pies biorący udział w polowaniu które jest podobne do polowań jakie odbywają się dzisiaj w Hiszpanii.W Średniowieczu wpływ na rozwój rasy miały prawdopodobnie Sloughi, które zostały przywiezione do Hiszpanii przez mauretańskich „panów”.  W tamtych czasach północno-zachodnia część kraju była uznana za obszar źródłowy tej rasy, a ponieważ Mauretanie zamieszkiwali południe Hiszpanii ? domieszka Sloughi  na innych (niż południowe) terenach jest prawie niezauważalna. Niejednokrotnie można zauważyć u ?wiejskiego? Galgo podobieństwo do Podengo i można przyjąć, że między rasami także jestpokrewieństwo.

W XVI, XVII i XVIII wieku w dużych ilościach był eksportowany do innych krajów np. Irlandii i Anglii (miał wpływ na kształtowanie się wyglądu Charta Angielskiego)Fatalny wpływ na rasę  miało (w latach 1930)  importowanie przez bogatych grandów hiszpańskich (szczególnie na południu kraju) Greyhounda. Celowe krzyżowanie  Greyhounda z Galgo Espanol dało znakomitego psa wyścigowego. Greyhound ? biegał szybko krótkie i płaskie dystanse, Galgo Espanol – długi i zróżnicowane pod  względem ukształtowania dystanse. I to jest dzisiaj charakterystyczne dla typowego psa wyścigowego ?Coursing-Hundes?. Skutek jest taki, że jeszcze dzisiaj czystej rasy Galgo Espanol ciągle poszukujemy i nieustannie trwa proces odtwarzania czystości rasy. Tą pasjonującą, pełną niespodzianek, zaskoczeń, miłych i przykrych przeżyć pracę ? od prawie 20 lat wykonują hodowcy z Niemiec, Francji, Szwecji i Hiszpanii – dążąc do nieustannego poprawiania i uzyskania czystej rasy Galgo Espanol.  Cechy charakterystyczne zachowania:

  • jest przyjazny dla obcych ? ale nigdy natarczywy
  • jest przyjazny dla innych psów
  • nie jest indywidualistą- samotnikiem

Jego bezsprzeczna sprawność jest wynikiem hodowania na zasadzie selekcji (przeprowadzanej także obecnie) ? najlepsze i najsilniejsze psy pozostają, chore i na polowaniach poszkodowane ? nie mają szans przeżycia? Zastanawiające (i często nieludzkie) jest hodowanie tych psów  w Hiszpanii, jednakże hodowcy w Europie rozpatrują ten problem biorąc pod uwagę dwa aspekty:

  • ochronę zwierząt i pomaganie im (przeciwnicy selekcji)
  • korzyść dla eksterieru i zdrowia G.E

Faktem jest, że tylko najsilniejsze jednostki dożywają sędziwego wieku, a ich odporność na łamliwość kości jest zdecydowanie większa niż np. Greyhoundów.

Biorąc pod uwagę wygląd Galgo Espanol, kompetentne standardy wyraźnie podkreślają, że piękność i siła powinny występować w jednakowych proporcjach jednakże zawsze w zgodzie z wzorcem rasy – uznanym przez FCI w 1970 roku.

W Hiszpanii nadal nie interesowno się tą rasą pod względem czystości jej eksterieru. Pasją natomiast stały się Galgo-Ingles Espaniol (krzyżówka z Greyhoundem) dominujące na wyścigach. Dla tej „mieszanki” istnieje nawet Księga Hodowlana (naturalnie poza FCI).

Do uznania rasy przyczyniła się w widoczny sposób para niemieckich hodowców pp. Rapeport i w 1982 roku został określony (do dzisiaj obowiązujący) standard Galgo Espanol – świadczący o wysokiej kynologicznej kompetencji.

Przeprowadzane badania określiły dokładnie różnice we wzorcu. Standard opisuje anatomię która daje psu predyspozycje do zastosowania użytkowego  (polowanie w terenie na zające i lisy).

II. Standard

1.Ogólny opis

Pierwsze wrażenie pokazuje eleganckiego średniego wzrostu psa, spokojnego i zamkniętego w sobie. Jest on mniejszy, dużo lżejszy i subtelniejszy niż Greyhound ? jeśli chodzi o budowę. Uderzająca jest długość wszystkich części ciała. Sylwetka jest prostokątna w poziomie, z przodu i z tyłu rozciągnięta. Zwarty szkielet, długa i pociągła głowa, długa klatka piersiowa, mocno rozciągnięty brzuch i długi ogon. Delikatna sierść szorstkowłosa lub krótkowłosa – różne ubarwienie. Na polowaniu rozwija dynamikę, zdolności i umiejętności techniczne i taktyczne.

Kłąb: Psy 60-70 cm; Suki 60-68 cm

Sylwetk: Wydłużona? długość większa od wysokości

2. Głowa

  • jest: długa, koścista i sucha
  • stosunek pokrywy czaszki do pyska jest jak 5:6
  • wąski i lekko ?podrzucony? profil, szerokość pokrywy czaszki nie    osiąga wymiarów jej długości
  • pagórek czołowy i guz potyliczny są widoczne
  • stopp lekko opadający, bardzo mało zanaczony
  • pysk  długiz lekko podrzuconą nasadą nosa
  • nos mały wilgotny i czarny
  • wargi bardzo suche, górna przykrywa dolną, napięte delikatne i ciemne
  • zęby mocne, białe i zdrowe, zgryz nożycowy (siekacze wyjatkowo mocno rozwinięte) kompletny
  • oczy małe, ukośnie ułożone, w kształcie migdałów, często ciemne, (zabarwione na kolor orzechów laskowych), spokojny i delikatny wyraz oczu
  • powieki delikatne i ciemne rzęsy
  • uszy szerokie u nasady, formy trójkątnej (zaokrąglone narożniki), mięsiste w 1/3, cienkie w 2/3 i delikatne aż do końca, wysoko osadzone, przy zainteresowaniu w 1/3 są półstojące zakończone zgiętymi końcówkami ? skierowane bocznie, w stanie spoczynku złożone w ?płatek róży? i leżące na głowie, wyprostowane (z boku głowy) sięgają prawie otworu gębowego
  • podniebienie ciemne i bardzo wysklepione.

3. Tułów

Ogólny widok ? mocny i ruchliwy, żebra są widoczne i dobrze rozwinięte, mocno podniesiony brzuch, zdradza siłę i sprawność:

  • kłąb lekko uwidoczniony
  • grzbiet prosty, długi i stabilny, z szerokimi przerwami miedzyżebrowymi (płasko leżącymi), długość grzbietu jest trochę dłuższa niż wysokość w kłębie, partie lędźwiowe długie silne i nie bardzo szerokie ze zwartą muskulaturą która daje wrażenie ruchliwości i siły
  • zad długi silny i pochyły (ugięcie krzyża wynosi 45% w stosunku do horyzontu)
  • lekko wklęsła linia grzbietu od kłębu do zadu, wypukła w części lędźwiowej, stabilna w czasie biegu daje wrażenie dużej elastyczności

4. Klatka piersiowa

  • potężna mimo, że nie szeroka
  • głęboka  nie sięgająca  łokcia  w rozciągnięciu na długość
  • czubek mostka uwypuklony

5. Brzuch i boki

  • brzuch mocno podkasany od mostka
  • krótkie, suche i dobrze rozwinięte boki

6. Ogon

  • mocny u nasady opada między nogami i przylega do ud, awęzając się coraz bardziej Az do cienkiego końca
  • ruchliwy i bardzo długi
  • w czasie spoczynku ma kształt sierpu z widocznym opadającym hakiem na końcu (cecha charakterystyczna rasy)
  • w czasie biegu jest podniesiony

7. Kończyna przednia

Wygląd ogólny: zbudowana „stercząco”, delikatna, prosta równa krótkie i cienkie śródręcze i stopy („zajęcze łapki”):

  • bark suchy, krótki i opadający,  łopatka jest nieco krótsza niż ramię
  • ramię długie (dłuższe niż łopatka), bardzo muskularne z „wolnym” łokciem (tzn. nie przylegającym do klatki piersiowej)
  • przedramię bardzo długie z dobrze widocznym kośćcem i ścięgnami, proste i równe
  • śródstopie lekko pochylone, delikatne i krótkie
  • stopy podobne do zajęczych, zamknięte, wysokie palce, mocne i długie paliczki, piąty palec i poduszki są dobrze rozwinięte i mocne, skóra między palcami jest bardzo mocna, pazury bardzo dobrze rozwinięte
  • Kątowanie
    • łopatka do ramienia 110 stopni
    • ramię do przedramienia 130 stopni

8. Kończyna tylna

Wygląd ogólny: mocne, dobrze widoczne kości, długa dobrze rozwinięta muskulatura, widoczne kątowanie, dobrze widoczne kolano, krótkie śródstopie (pionowe do końca), zajęcze stopy z wysokimi palcami które dają wrażenie siły i ruchliwości:

  • udo bardzo mocne, długie, napięte, kość udowa ma optymalne prawostronne ustawienie w stosunku do podłoża, patrząc z góry widać dobrze rozwiniętą muskulaturę która jest długa płaska i wąska, długość uda stanowi 3/4 długości podudzia
  • podudzie bardzo długie z wyraźnie zaznaczonymi delikatnymi kośćmi, muskularne w górnej części – mniej muskularne w dolnej, wyraźnie zauważalne żyły i ścięgna
  • staw skokowy bardzo wyraźnie widoczne ścięgna które są doskonale rozwinięte
  • śródstopie cienkie, krótkie, prawostronnie ukośne w stosunku do podłoża
  • stopy ?zajęcze?, tak samo uformowane jak przednie
  • Kątowanie:
    • biodro do uda 110 stopni
    • udo do kości piszczelowej 130 stopni
    • staw skokowy większy niż 140 stopni

9. Bieg, chód

  • typowy bieg (galop) – krok jest bardzo długi, blisko przy ziemi, ruchliwy i mocny, bez tendencji do innochodu i stepowania

10.skóra

  • napięta na powierzchni całego ciała, mocna, różowa, wilgotne części skóry są ciemne

11. Włos

  • gęsty, bardzo delikatny, lśniący, równomiernie rozmieszczony na całym ciele,
  • różne typy: szorstkie i krótkie
  • szorstkość i długość włosa zmienia się

12. Kolory sierści

  • różnorodne, typowe farby wg.ważności:
    • brązowe plamy i brązowe centki bardziej lub mniej ciemne i dobrze pigmentowane
    • czarna
    • ciemne i jasne tony beżu (kolor wafelka do lodów Barquillo)
    • zarumienione jak kawałek tostu
    • cynamonowa
    • żółta
    • czerwona
    • biała
    • pstrokaty- łaciaty

BŁĘDY

1. Lekkie

  • prosty profil głowy
  • prosty ogon w czasie biegu
  • braki w zębach
  • lekki przodozgryz
  • lekki tyło zgryz
  • trochę szeroka pokrywa czaszki
  • trochę krótki ogon (sięgający do stawu skokowego)
  • blizny, rany i zadraśnięcia

2. Mocne  (oznaczają dyskwalifikację spośród najlepszych)

  • bardzo szeroka pokrywa czaszki
  • prosty ogon
  • duży przodo lub tyło zgryz
  • brakujące siekacze (nie jest błędem utrata w wypadku)
  • duża głowa
  • krótka, okrągła szyja
  • jasne, okrągłe, wytrzeszczone oczy
  • krótkie, stojące i małe uszy
  • wąskie żebra
  • grube wargi
  •  ?siodłaty? grzbiet
  • krótkie boki
  • krótki, okrągły i mało ukośny krzyż
  • obwisła, wiotka i ?okrągła? muskulatura
  • błędna postawa, ?otwarte? palce nóg
  • miękkie poduszki łap
  • amputowane części ciała (np. ogon, uszy)
  • niezrównoważony charakter

3. Błędy eliminujące  (wył. z hodowli i współzawodnictwa)

  • rozczepiony nos
  • mocny przodo i tyło zgryz
  • bielactwo (brak pigmentu)
  • bardzo wąskie, płaskie, proste linie kręgosłupa
  • klatka piersiowa dużo głębsza niż łokieć
  • brak jadra
  •  inne cechy które wskazują na odstępstwo od wzorca

Różnice między Galgo Espanol a Galgo-Ingles Espanol:

st_2-nggid041755-ngg0dyn-320x240x100-00f0w010c010r110f110r010t010st_1-nggid041754-ngg0dyn-320x240x100-00f0w010c010r110f110r010t010

Opracowałam na podstawie wzorca udostępnionego przez hodowców p. Regine Ripke (Cerunnos – Niemcy) i  p.Valerie Schweitzer (Doma Vaquera – Francja).